Η Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) σας καλεί σε συνάντηση των Δειπνοσοφιστών την Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 20.00 στο μεζεδοπωλείο  «Καλά Καθούμενα» (Φιλολάου 171 & Χιονίδου – Παγκράτι δίπλα στον Αγ. Αρτέμιο) .

   Καλεσμένος μας ο Συγγραφέας και πρώην Bουλευτής κ. Περικλής Κοροβέσης. Θα μιλήσει με θέμα: «Έρωτας και Πολιτική». Θα ακολουθήσει ελεύθερη συζήτηση.

   Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας κρατήστε θέση στο 210 3303313 & Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αυγή», στο φύλλο της 5ης Σεπτεμβρίου 2009.

Με ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα τις εξελίξεις στον Συνασπισμό της Αριστεράς και τις επιπτώσεις που έχουν αυτές στο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Μας γεννιούνται απορίες για την αυτοκαταστροφική διάθεση ομάδων και τάσεων στο εσωτερικό του Συνασπισμού και την έλλειψη μιας ψύχραιμης, μετριοπαθούς φωνής που θα αναλύσει την κατάσταση, δίνοντας το έναυσμα για έναν ουσιαστικό διάλογο που θα συνθέσει τις διαφορετικές απόψεις και τελικά θα αποτρέψει μια ενδεχόμενη καταστροφική διάσπαση.

Οι εκλογές είναι σίγουρα ένα βαρόμετρο για την αποδοχή των ιδεών μέσα στην κοινωνία. Και το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα σίγουρα δεν ήταν το αναμενόμενο. Θα μπορούσαν να αναζητηθούν ευθύνες, είτε σε πρόσωπα, είτε σε σχήματα, είτε σε τάσεις που συμμετέχουν στον Συνασπισμό και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πόσο όμως ενδιαφέρουν πραγματικά την κοινωνία οι εσωκομματικές έριδες και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις; Πραγματικά καθόλου.

Θα ήταν λοιπόν πολύ πιο γόνιμο, επίκεντρο της συζήτησης να γίνει ο τρόπος μέσα από τον οποίο επιλέγονται οι στόχοι και το κατά πόσο αυτοί συμβαδίζουν με την κοινωνία. Η Αριστερά δεν είναι υπόθεση ενός ακαδημαϊκού συνεδρίου. Είναι υπόθεση ζύμωσης ιδεών μέσα στην κοινωνία.

Κι αν χρειαστεί, Παναγούλη, ξαναχτύπα

Το παραπάνω σύνθημα γραφόταν στους τοίχους λίγες μέρες μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Άλλες χρονιές θα αναρωτιόμασταν που θα χτύπαγε σήμερα ο Παναγούλης. Όχι όμως φέτος, που οι βόμβες -μολότοφ, κρότου-λάμψης πραγματικές - επανήλθαν στην επικαιρότητα.

Κι οι συγκρίσεις αναπόφευκτες: το 1968 ο στόχος ήταν συγκεκριμένος, το μήνυμα σαφές κι ο Παπαδόπουλος ένοχος. Σήμερα οι στόχοι κάθε βόμβας είναι τυχαίοι, τα μηνύματα αμφίσημα κι οι στόχοι στο limbo μεταξύ αθωότητας και ενοχής.

Είναι πολύ εύκολο, σε μια τέτοια κατάσταση να καταγγείλουμε την εξουσία η οποία μπροστά στο κλίμα αυξανόμενης ανομίας αντιδρά με το μόνο τρόπο που ήξερε η δεξιά στη χώρα μας: την καταστολή. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε πως, σήμερα, η καταστολή νομιμοποιείται - στα χαρτιά - αφού η ακροδεξιά συμμετέχει πλέον στην κυβέρνηση, αυτή τη φορά εκλεγμένη! Πόσο αθώος είναι ένας λαός ο οποίος 35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση νοσταλγεί με την ψήφο του τη Χούντα;

Έχουμε τους βομβιστές που μας αξίζουν

Πέρυσι, η νεολαία του Παναγούλη είχε εκδόσει μια ανακοίνωση που πολλοί χαρακτήρισαν επιθετική. Ένα χρόνο μετά, η κεντρική ιδέα της ανακοίνωσης, πως η Δημοκρατία δεν έχει επιστρέψει στη χώρα μας, έχει δικαιωθεί. Η ανομία που μας περιβάλλει, είναι μια απόδειξη. Ακόμα πιο τρανή απόδειξη, οι βόμβες. Διότι σε μια Δημοκρατία, οι βόμβες παύουν να έχουν νόημα. Διότι κι ο Αλέκος έγινε βομβιστής προκειμένου να επανέλθει η Δημοκρατία.

Φέτος λοιπόν, στη μνήμη του Αλέκου, θα παραδειγματιστούμε και θα γίνουμε κι εμείς βομβιστές. Και θα χρησιμοποιήσουμε αποκλειστικά τη μοναδική βόμβα που χρειάζεται μια Δημοκρατία: την αλήθεια.

Στην ζωή μας συναντάμε ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να υπάρχουν πράγματα που μας χωρίζουν, όμως η στάση τους και ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται μας κάνουν να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να τους υπερασπιστούμε έστω και αν διαφωνούμε μαζί τους. Υποχρεωμένοι όχι μόνο γιατί πιστεύουμε στην Δημοκρατία, άλλα υποχρεωμένοι και από το ίδιο το πρόσωπο, το όποιο με στωικότητα είναι πάντα έτοιμο να ακούσει, να προσπαθήσει να καταλάβει αυτά που θέλουμε να του πούμε να του εκφράσουμε. Πάντα με σεβασμό…

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Πάντα ξέραμε ότι υπάρχουν πράγματα που μας χωρίζουν, όμως πάντα τον σεβόμασταν, πάντα ακούγαμε με προσοχή τις παρεμβάσεις του. Ξέφευγε από τις κραυγές, τα συνήθη τσιτάτα και κρατούσε την ουσία. Με όνειρο και ρεαλισμό σε έναν εκρηκτικό συνδυασμό, υπηρετούσε πίστα τις ιδέες της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, όπως και εμείς. Γιατί ο Σοσιαλισμός δεν μπορούσε να ξεχωρίζει από την Δημοκρατία, το ένα αποτελούσε και αποτελεί συνέχεια του άλλου.

Τα λόγια θα μπορούσαν να είναι πολλά, όμως ας σεβαστούμε τον ίδιο και ας κρατήσουμε την  ουσία.

Καλό ταξίδι…

Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία, η Νεολαία του Αλέκου.

 Αυτή τη φορά, το μνημόσυνο του Αλέκου θα είναι διαφορετικό…

Δεν θα έρθουν περισσότεροι από τις προηγούμενες χρονιές. Δεν θα υπάρξουν περισσότερες επετειακές αναφορές στα μέσα ενημέρωσης. Ούτε έχει προγραμματιστεί για φέτος καμμία ιδιαίτερη εκδήλωση.

Έχει γίνει όμως κάτι άλλο: το όνομα του Αλέκου αναφέρεται ολοένα και πιο συχνά στις συζητήσεις των απλών ανθρώπων. Στις κουβέντες μέσα στο διαδίκτυο. Ίσως δειλά-δειλά αρχίζουν να τον ανακαλύπτουν... Κι αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή!

Και θα το δούμε σύντομα πως το μνημόσυνο του Αλέκου, δεν θα γίνεται μόνο κάθε χρόνο, στο Α’ Νεκροταφείο, αλλά κάθε μέρα, στους Αγώνες.

Όπως θα ήθελε κι ο ίδιος...

Την Παρασκευή 1η Μαΐου η οικογένεια του Αλέκου, οι φίλοι του και η Ε.ΔΗ.Ν. πραγματοποιούμε το ετήσιο μνημόσυνο στις 12 το μεσημέρι στο Α’ Νεκροταφείο.

Η Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα τις εξελίξεις στη χώρα μας από το Δεκέμβρη και μετά.

Προσκεκλημένοι είναι ο Γρηγόρης Ψαριανός, βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο Δημήτρης Τριανταφύλου, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ρόδου και ιστολόγοι.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο Φιλοσοφικό Καφενείο Dasein, Σολωμού 12, στα Εξάρχεια, την Παρασκευή 10 Απριλίου και ώρα 19:30