Δεν βρίσκω πολύ σοφή την επιλογή της Δημοκρατικής Αριστεράς, νομίζω ότι θα
συμφωνήσω με την τοποθέτηση του Συνασπισμού.
Αν τα κριτήρια είναι αυτοδιοικητικά, τότε ο κ. Καμίνης δεν έχει καμία σχέση
με την αυτοδιοίκηση, ούτε φαίνεται άνθρωπος με όραμα και φιλοσοφία αλλαγών ή
τομών.
Αν τα κριτήρια είναι πολιτικά, τότε ο κ. Καμίνης είναι μια άχρωμη επιλογή για
τις σκληρές πολιτικά συνθήκες που επικρατούν στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Μπορεί να ταιριάζει στις συνήθεις επιλογές του Συνασπισμού για ανθρώπους με
έντονη δράση στο χώρο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά ο αέρας πλέον φυσάει πιο
μαχητικά...
Είτε θα δούμε την Αθήνα με όρους αυτοδιοίκησης, οπότε απαιτείται ένας
άνθρωπος με όραμα για μια ανθρώπινη πόλη, όπως ήταν ο Τρίτσης, που σωστά
επισήμανε ο Ψαριανός.
Είτε θα δούμε την μάχη πολιτικά, οπότε χρειάζεται μια προσωπικότητα που θα
σηκώσει τη σημαία της πολιτικής αντιπαράθεσης με τον υποψήφιο του Πασοκ, σε
όρους πολιτικούς και τοπικούς.
Φοβάμαι ότι δίνει λάθος σήματα στους πολίτες αυτή η
επιλογή...
Την 14 Αυγούστου του 1974 ολοκληρώθηκε το έγκλημα της
Κύπρου. Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν συνήθως στο χουντικό πραξικόπημα της
15ης Ιουλίου και όλοι ξεχνούν τον Αττίλα ΙΙ, που από το 8% έφτασε στο
40% της κατοχής της νήσου. Ίσως αυτό βοηθάει για να ξεχάσουμε και την περίφημη
φράση του γέρου Καραμανλή «Η Κύπρος είνα μακράν για να την
βοηθήσουμε»...
Σήμερα μετά από 36 χρόνια κατοχής και την αποφυγή του
επονείδιστου σχεδίου Ανάν, ορθώνεται απειλητικά μπροστά μας νέα πιθανότητα
νομιμοποίησης της κατοχής. Για την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, που οι ηγέτες της
(Μαύρος – Ζίγδης) ήταν πάντοτε στρατευμένοι στον αγώνα για μια Ελεύθερη Κύπρο, η
λύση φαντάζει απλή:
Ενιαίο ανεξάρτητο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής
Ένωσης.
Πλήρη δικαιώματα μειονότητας για τους Τουρκοκύπριους, με
την εγγύηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αποχώρηση ελληνικών, τουρκικών και αγγλικών
δυνάμεων.
Κατάργηση του καθεστώτος
εγγυήσεων.
Αποχώρηση των αγγλικών βάσεων και παράδοση της γης στον
Κυπριακό λαό.
Συμπληρώνονται αύριο 13 Αυγούστου,
42 χρόνια από τον Αύγουστο του ‘68 όταν ο Αλέκος Παναγούλης αποπειράθηκε να
γίνει τυραννοκτόνος, κερδίζοντας την αναγνώριση ότι αναμφισβήτητα είναι η
κορυφαία μορφή της Αντιδικτατορικής Αντίστασης.
Ο ένας που με την
πράξη του εκδήλωσε τα συναισθήματα ενός ολόκληρου λαού.
Σήμερα μια
πένθιμη διάθεση κυριαρχεί τα συναισθήματα των πολλών, και η διαχείριση της
χώρας έχει παραδοθεί σε δυνάστες ξένους, αλλά στη Δημοκρατία δεν χωράνε βόμβες,
απαιτείται δημιουργική ανατροπή.
Ο δρόμος είναι
δύσκολος για τα μεγάλα και ο Έλληνας δεν δέχεται άλλες αυθεντίες εκτός ίσως από
τον ίδιο του τον εαυτό. Ας στοχεύσουμε στα μικρά τότε, ας κατεβούμε στη
γειτονική πλατεία και ας την απαλλάξουμε από το βάρος των ναρκωτικών, που
σκοτώνουν την ελπίδα, ας κάνουμε με δράσεις το περιβάλλον γύρω μας πιο ωραίο.
Ας πετύχουμε να
αποτελέσουμε εμείς οι ίδιοι πρότυπα ζωής για τους γύρω μας, αποκρούοντας κάθε ρουσφέτι
και καταγγέλλοντας κάθε μορφής «λαμογιά». Ας διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια που
με έχουν στερήσει οι διεφθαρμένες συμμορίες του δικομματισμού.
Αν πετύχουμε τα
απλά, θα έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα μικρό χαμόγελο στον εαυτό μας
και θα έχουμε γνωρίσει το διπλανό μας. Τότε ίσως οι επαναστάσεις να είναι πιο
εύκολες, ειρηνικές και ουσιαστικές!
Είναι πολύ θετικό το άνοιγμα που επιχειρεί ο Αλέξης
Τσίπρας και που ήταν ξεκάθαρο και στο Συνέδριο του Συνασπισμού.
Πράγματι αν θέλει να φύγει η Αριστερά από τα
καταθλιπτικά ποσοστά και να κοιτάξει στα μάτια το τέρας του δικομματισμού,
πρέπει να απευθυνθεί στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που ψηφίζουν
Πασοκ.
Υπάρχουν πολλά στελέχη και ομάδες εντός και εκτός
Πασοκ, που μπορούν να εκφράσουν τις Δημοκρατικές - Σοσιαλιστικές ανησυχίες των
πολιτών για τον κατήφορο που οδηγεί την χώρα ο Γιώργος Παπανδρέου και η
κυβέρνησή του.
Το θέμα είναι να βρούμε κοινό βηματισμό, που θα
οδηγήσει στη δημιουργία μια Προοδευτικής Αριστερής Συμμαχίας.
Ίσως μια καλή επιλογή για την Περιφέρεια της
Αθήνας, να ήταν και ο Γιάννης Δημαράς, που θα μπορούσε ακόμα και να διεκδικήσει
την είσοδο στην δεύτερη Κυριακή...
Διαβάζουμε σε διάφορα έντυπα στο εξωτερικό, άρθρα ότι η Ελλάδα του ΔΝΤ δαπανά χρήματα για εξοπλισμούς.
Καλόν θα ήταν τα έντυπα αυτά να πιέσουν τις
κυβερνήσεις τους και αυτές με την σειρά τους την Τουρκία, να σεβαστεί το Διεθνές
Δίκαιο, να σταματήσει την κατοχή της Κύπρου και να πάψει να απειλεί με πόλεμο τη
χώρα μας.
Με τέτοιες συνθήκες πράγματι δεν θα είχαν νόημα οι
υψηλές δαπάνες για την άμυνα.
Κάθε χώρα που θέλει να έχει έναν ρόλο στη διεθνή
σκηνή και ταυτόχρονα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, της ΔΕΕ, του ΟΗΕ, πρέπει να
διατηρεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο στις ένοπλες δυνάμεις της (ασφάλεια, διεθνείς
αποστολές, διακρατικές συμμαχίες).
Και επειδή δεν είμαστε το Ναουρού, και έχουμε τη
γειτονιά που έχουμε, δεν είναι παράλογο να έχουμε αξιόμαχες ένοπλες
δυνάμεις.
Να συζητήσουμε ότι οι εξοπλισμοί πρέπει να
εξυπηρετούν τις ανάγκες μας και όχι των ΗΠΑ ή των βιομηχανιών τους, πολύ
σωστά.
Να πούμε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν προμήθειες,
μάλιστα.
Ότι πρέπει να αναπτυχθεί ελληνική πολεμική
βιομηχανία, για να μένουν εδώ τα κεφάλαια, να υπάρχουν θέσεις εργασίας και να
αναπτύξουμε τεχνολογία, ασφαλώς.
Να αγωνιστούμε για τον αφοπλισμό και την Ειρήνη
στην περιοχή μας, εξαιρετικά.
