|
Η λέξη ανατριχίλα είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτό που αισθανθήκαμε στην νεολαία του Αλέκου Παναγούλη, όταν πληροφορηθήκαμε για την πρωτοβουλία του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. κου Γ. Καρατζαφέρη, να τιμηθεί ο Ήρωας Αλέκος δίνοντας το όνομά του στην αίθουσα της Γερουσίας. Διότι μπορεί ο Αλέκος να έχει φύγει από τη ζωή, αλλά δε μας είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα αντιδρούσε σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Ο Αλέκος Παναγούλης, υπήρξε ένας ασυμβίβαστος αγωνιστής. Δε δίστασε να συγκρουστεί με τους πάντες, προκειμένου να καθαρθεί η πολιτική ζωή από τα υπολείμματα της Χούντας των συνταγματαρχών. Μια επιλογή που ενδεχομένως πλήρωσε με τη ζωή του.
Έχοντας το παραπάνω στο νου μας, δε μας είναι δύσκολο να φανταστούμε ποια θα ήταν η δική του αντίδραση: δεν υπάρχει καμμία τιμή, όταν αυτή προέρχεται από έναν άνθρωπο που, κατά δήλωσή του, δεν έχει πρόβλημα να αποκαλέσει τη Χούντα «επανάσταση», που αμφισβητεί τον αντιδικτατορικό αγώνα του Πολυτεχνείου και που με ύπουλα «επικοινωνιακά» τερτίπια τονίζει τις αρετές των πρωταιτίων του πραξικοπήματος. Πώς φτάσαμε αλήθεια σε αυτήν την κατάντια, οι θαυμαστές της Χούντας να λένε πως θέλουν να τιμήσουν τον Παναγούλη; Δυστυχώς, τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν είναι άμοιρα ευθυνών. Αν ο Αλέκος ήταν ένας δογματικός αριστερός αγωνιστής, οι ανδριάντες του και οι πλατείες με το όνομά του θα βρίσκονταν σε κάθε χωριό. Αλλά φαίνεται πως ο αγωνιστής αυτός, πληρώνει ακόμα και μετά θάνατον τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα του: αν η δικτατορία τον είχε καταδικάσει σε απομόνωση, η μικροψυχία των κοινοβουλετικών κομμάτων τον καταδικάζει στην αφάνεια. Όμως, ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσεις έναν ήρωα, είναι να αποδεχτείς τα ιδανικά και τις αξίες του και να τις κάνεις τρόπο ζωής. Ειδικά ο κύριος Καρατζαφέρης, απέχει έτη φωτός από το τελευταίο. Αν επιθυμεί πραγματικά να τιμήσει τον Παναγούλη, ας ξεκινήσει καταδικάζοντας κατηγορηματικά κι απερίφραστα τη Χούντα και καθαρίζοντας το κόμμα του από τα φιλοχουντικά στοιχεία, που τόσο ευρύχωρα εμφιλοχωρούν. Ο Αλέκος Παναγούλης, χωρίς δρόμους ή πλατείες με το όνομά του, χωρίς ανδριάντες του, παρά την καταδίκη του στην αφάνεια, έχει καταφέρει να μην πέσει στη λήθη, Θα συνεχίσει να τα καταφέρνει και χωρίς «τιμές» από τους κόλακες των διωκτών του.
|
