|
Γράφει ο/η ΕΔΗΝ - Γραμματεία
|
|
13.08.09 |
|
Κι αν χρειαστεί, Παναγούλη, ξαναχτύπα
Το παραπάνω σύνθημα γραφόταν στους τοίχους λίγες μέρες μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Άλλες χρονιές θα αναρωτιόμασταν που θα χτύπαγε σήμερα ο Παναγούλης. Όχι όμως φέτος, που οι βόμβες -μολότοφ, κρότου-λάμψης πραγματικές - επανήλθαν στην επικαιρότητα.
Κι οι συγκρίσεις αναπόφευκτες: το 1968 ο στόχος ήταν συγκεκριμένος, το μήνυμα σαφές κι ο Παπαδόπουλος ένοχος. Σήμερα οι στόχοι κάθε βόμβας είναι τυχαίοι, τα μηνύματα αμφίσημα κι οι στόχοι στο limbo μεταξύ αθωότητας και ενοχής.
Είναι πολύ εύκολο, σε μια τέτοια κατάσταση να καταγγείλουμε την εξουσία η οποία μπροστά στο κλίμα αυξανόμενης ανομίας αντιδρά με το μόνο τρόπο που ήξερε η δεξιά στη χώρα μας: την καταστολή. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε πως, σήμερα, η καταστολή νομιμοποιείται - στα χαρτιά - αφού η ακροδεξιά συμμετέχει πλέον στην κυβέρνηση, αυτή τη φορά εκλεγμένη! Πόσο αθώος είναι ένας λαός ο οποίος 35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση νοσταλγεί με την ψήφο του τη Χούντα;
Έχουμε τους βομβιστές που μας αξίζουν
Πέρυσι, η νεολαία του Παναγούλη είχε εκδόσει μια ανακοίνωση που πολλοί χαρακτήρισαν επιθετική. Ένα χρόνο μετά, η κεντρική ιδέα της ανακοίνωσης, πως η Δημοκρατία δεν έχει επιστρέψει στη χώρα μας, έχει δικαιωθεί. Η ανομία που μας περιβάλλει, είναι μια απόδειξη. Ακόμα πιο τρανή απόδειξη, οι βόμβες. Διότι σε μια Δημοκρατία, οι βόμβες παύουν να έχουν νόημα. Διότι κι ο Αλέκος έγινε βομβιστής προκειμένου να επανέλθει η Δημοκρατία.
Φέτος λοιπόν, στη μνήμη του Αλέκου, θα παραδειγματιστούμε και θα γίνουμε κι εμείς βομβιστές. Και θα χρησιμοποιήσουμε αποκλειστικά τη μοναδική βόμβα που χρειάζεται μια Δημοκρατία: την αλήθεια.
|
|
Τελευταία ανανέωση ( 03.10.09 )
|
