Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Αυγή», στο φύλλο της 5ης Σεπτεμβρίου 2009.

Με ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα τις εξελίξεις στον Συνασπισμό της Αριστεράς και τις επιπτώσεις που έχουν αυτές στο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Μας γεννιούνται απορίες για την αυτοκαταστροφική διάθεση ομάδων και τάσεων στο εσωτερικό του Συνασπισμού και την έλλειψη μιας ψύχραιμης, μετριοπαθούς φωνής που θα αναλύσει την κατάσταση, δίνοντας το έναυσμα για έναν ουσιαστικό διάλογο που θα συνθέσει τις διαφορετικές απόψεις και τελικά θα αποτρέψει μια ενδεχόμενη καταστροφική διάσπαση.

Οι εκλογές είναι σίγουρα ένα βαρόμετρο για την αποδοχή των ιδεών μέσα στην κοινωνία. Και το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα σίγουρα δεν ήταν το αναμενόμενο. Θα μπορούσαν να αναζητηθούν ευθύνες, είτε σε πρόσωπα, είτε σε σχήματα, είτε σε τάσεις που συμμετέχουν στον Συνασπισμό και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πόσο όμως ενδιαφέρουν πραγματικά την κοινωνία οι εσωκομματικές έριδες και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις; Πραγματικά καθόλου.

Θα ήταν λοιπόν πολύ πιο γόνιμο, επίκεντρο της συζήτησης να γίνει ο τρόπος μέσα από τον οποίο επιλέγονται οι στόχοι και το κατά πόσο αυτοί συμβαδίζουν με την κοινωνία. Η Αριστερά δεν είναι υπόθεση ενός ακαδημαϊκού συνεδρίου. Είναι υπόθεση ζύμωσης ιδεών μέσα στην κοινωνία.

Ζούμε σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία. Ο καπιταλισμός δείχνει περίτρανα τις αδυναμίες του, το καθεστώς της μεταπολίτευσης επίσης. Κι είναι η στιγμή που η κοινωνία δεν περιμένει από την Αριστερά τυποποιημένα τσιτάτα και παρωχημένη συνθηματολογία, αλλά φρέσκες ιδέες έτοιμες να γίνουν πράξεις. Η κοινωνία αδιαφορεί για τις ιδεολογικές διαφορές των αρχών ή των μέσων του 20ού αιώνα, αναζητεί το καινούριο και περιμένει να παρουσιαστεί ένα νέο πρόγραμμα, μια νέα διακήρυξη αρχών που θα πετάει στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας κάθε τι το αποτυχημένο.

Ποιος έχει τα θεωρητικά εργαλεία για να προτείνει, όχι μέτρα-ασπιρίνες για την ανάκαμψη της οικονομίας, αλλά τολμηρές λύσεις, που θα ανοίξουν το δρόμο σε μια άλλη κοινωνία; Ποιος θα καταγγείλει τη συγκέντρωση εξουσιών της μεταπολίτευσης και θα τολμήσει να προτείνει την πολιτειακή αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος; Γιατί να μην εμπνευστούμε από την κοινοτική παράδοση της Ελλάδας, προτείνοντας έναν νέο τρόπο οργάνωσης της χώρας που θα βάλει οριστικό τέλος στο αθηνοκεντρικό κράτος; Όταν το κεφάλαιο ασκεί πιέσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για αύξηση του ωραρίου εργασίας, ποιος θα διεκδικήσει περισσότερο ελεύθερο χρόνο και ποιος θα καλλιεργήσει το έδαφος για την πρώτη πανευρωπαϊκή απεργία; Ποιος άλλος, εκτός από την αριστερά;

Δυστυχώς αντί να βλέπουμε προβληματισμούς παρόμοιους με τους παραπάνω, γινόμαστε μάρτυρες του υποβοηθούμενου από τα ελεγχόμενα από εργολάβους ΜΜΕ αλληλοσπαραγμού στο εσωτερικό του Συνασπισμού. Δυστυχώς φαίνεται πως κάποιοι συναγωνιστές στο Συνασπισμό και στο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η κοινωνία είναι παγερά αδιάφορη, έως αρνητική, για συντροφικά μαχαιρώματα. Η κοινωνία αναζητεί προτάσεις και λύσεις πάνω στην βάση που αναφέραμε, αναζητεί την ελπίδα, το όραμα και την αισιοδοξία που της στέρησαν όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Περιμένει από εμάς, που είτε βρισκόμαστε μέσα ή έξω από την αριστερά και αποτελούμε τον πόλο της Προόδου, κάτι διαφορετικό. Το ερώτημα είναι αν τελικά είμαστε ικανοί να αφουγκραστούμε την κοινωνία και να το πράξουμε. Είμαστε;

Εμείς ως Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου και ως Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία, που έχουμε περάσει κατά καιρούς από τις συμπληγάδες των διασπάσεων και των διαγραφών, δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι από τα τεκταινόμενα σε ένα συγγενή πολιτικό χώρο όπως αυτός της ανανεωτικής αριστεράς, του οποίου την ύπαρξη δεν θεωρούμε μόνο αναγκαία αλλά και απαραίτητη, διότι αποτέλεσε, αποτελεί και ελπίζουμε να αποτελέσει ένα ζωντανό πολιτικό χώρο παραγωγής ιδεών, προωθητικό για την κοινωνία. Ελπίζουμε η παρούσα κρίση να γίνει αφετηρία για μια αριστερά νέα, δυναμική, ορμητική!

Εμείς ως πολιτικός φορέας, που γνωρίζουμε τις διαφορές μαζί της, θέλουμε να συμβάλουμε ουσιαστικά προς αυτήν την κατεύθυνση, πράγμα το οποίο πράττουμε καθημερινά είτε με την συμμετοχή φίλων και μελών ως ανένταχτων στο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, είτε με τις κοινές προσπάθειες με το αδελφό κόμμα των Ριζοσπαστών της Αριστεράς στη Γαλλία για ένα ευρωπαϊκό ριζοσπαστικό κόμμα, είτε ως πολιτικός φορέας που δηλώνει ότι όποτε του ζητηθεί θα ανταποκριθεί θετικά και με όλες του τις δυνάμεις στις απαιτήσεις ενός ενωτικού εγχειρήματος.

Σταύρος Καράμπελας, Γενικός Γραμματέας Ε.ΔΗ.Κ. Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε

Μιλτιάδης Κλωνιζάκης, Πρόεδρος Ε.ΔΗ.Ν. Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε

Σχόλια

Προσθήκη νέου Αναζήτηση

Γράψτε σχόλιο
Όνομα:
Email:	do not notifynotify
Website:
Τίτλος:
UBBCode:	-χρώμα-άκουαμαύρομπλέφούξιαγκρίπράσινολεμονίκαφέnavy μπλεσκούρο πράσινομωβκόκκινοασημίtealάσπροκίτρινο -μέγεθος-πολύ μικρόμικρόμεσαίομεγάλοτεράστιο

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."